İtalyan usulü kadeh kaldırmak: Spritz’ten limoncello’ya, İtalya’da aperitivo ve yemek sonrası keyfini anlatan içkiler
İtalya, doğdukları yer hakkında bir şeyler anlatan dünyanın dört bir yanındaki kokteyller gibi, bir kadeh içkiyle de anlaşılabilir. Burada bu, bir negroninin burukluğunda, bir spritz’in kabarcıklarında, bir Bellini’nin yumuşaklığında ya da yemeğin sonunda buz gibi servis edilen bir limoncello’da kendini gösterir. Her içkinin kendine özgü bir zamanı, sunuş biçimi ve neredeyse küçük bir ritüeli vardır. Akşam yemeğinden önce içilenle yemekten sonra içilen aynı değildir; Venedik’te bir terasta kadeh kaldırmakla güneyde uzun bir yemeğin sonunda kadeh kaldırmak da aynı değildir.
Bu yüzden İtalyan kokteyllerinden ve likörlerinden söz etmek, yalnızca tarifleri gözden geçirmek değildir. Sofrada bulunmanın bir biçimine bakmaktır: yemekten önce verilen bir mola olarak aperitivo, iştah açan hafif bir içki, sohbet isteyen daha yoğun bir yudum ve yemeğin sonunu uzatan sindirim likörleri.
En popüler spritz’ten en az bilinen nocino’ya kadar, işte acele etmeden kadeh kaldırma biçimini en iyi anlatan İtalyan içkilerinden bazıları.
Dünyanın yarısını fetheden İtalyan aperatifi Aperol ile spritz.
Aperol Spritz, birçok kişi için İtalyan aperitivosu denince akla gelen ilk görüntüdür: büyük bir kadeh, buz, kabarcıklar, portakal ve pek çok terasın manzarasının bir parçası hâline gelmiş o turuncu renk.
Prosecco, Aperol ve sodalı suyla hazırlanır. Kadehteki dengeyi daha iyi ayarlamak isterseniz, brut, sek veya extra dry seçenekleri arasından doğru tercihi yapmak gerekir, çünkü köpüklü şarabın tatlılığı sonucun tadını oldukça değiştirir.
Akşamı sonlandırmak için değil, iştah açmak için tasarlanmış bir içkidir. Cazibesinin büyük bölümü de burada yatar: hafifliğinde, kabarcıklarında ve basit bir kadehi küçük bir ritüele dönüştüren o İtalyan tarzında.
Venetian Spritz, moda öncesi içki
Uluslararası bir fenomene dönüşmeden önce de spritz, Venedik ve İtalya’nın kuzeydoğusuyla yakından bağlantılı bir alışkanlıktı. Tarifi değişebilir ama temel fikir aynıdır: köpüklü şarap, soda ve bir bitter; buzla, fazla törene gerek kalmadan servis edilir.
Venedik usulü spritz, insanları bir araya getiren bir içkidir. Öğle veya akşam yemeğinden önce, genellikle zeytin, cips, küçük atıştırmalıklar ya da ona eşlik edip ilgi odağı olmaya çalışmayan İtalyan bar atıştırmalıklarıyla birlikte içilir. Sofistike bir kokteyl olmaktan ziyade, sohbet etmek için tasarlanmış, tam kararında buruk ve ferahlatıcı bir içkidir.
Gücü, sadelikle karakter arasındaki bu dengede yatar. Çünkü spritz, en iyi yaptığı şeyi yapmak için gösterişli süslemelere ihtiyaç duymaz: yemeğin ya da akşam yemeğinin yaklaştığını haber vermek.
Hugo Spritz, aperatifin çiçeksi tarafı
Hugo Spritz, Güney Tirol’de doğdu ve daha yumuşak, daha aromatik bir aperitivo arayanlar arasında kendine yer buldu. Aperol’ün burukluğunun yerini mürver çiçeği alır; Prosecco, soda, nane ve misket limonu ya da limon eklenince ortaya hafif, güzel kokulu ve içimi çok kolay bir içki çıkar.
Ferah ve narindir; diğer İtalyan aperitivolarından biraz daha tatlıdır ama onu spritz dünyasına bağlayan yapıyı korur: kabarcıklar, buz, taze otlar ve acele etmeden içmek üzere tasarlanmış bir kadehte servis.
Negroni’nin geçmişine ya da Aperol Spritz’in ününe sahip olmayabilir ama tam da bu nedenle kendine yer edinmiştir: İtalyan aperitivosunun daha yumuşak, çiçeksi ve aydınlık bir yorumunu sunar.
Limoncello Spritz, Güney'den gelen narenciye bükümü
Limoncello Spritz, daha az buruk kokteylleri tercih edenler için yapılmış gibi görünen çeşitlerden biridir. Prosecco’nun kabarcıklarını ve spritz’in yapısını korur, ancak bitterin yerine Güney İtalya’yla özdeşleşmiş limon likörü limoncello’yu kullanır.
Sonuç daha narenciyeli, daha tatlıdır ve yavaş yavaş akşama dönen yemek sonrası sohbetine çok yakışır. Limonun ferahlığını, köpüklü şarabın hafifliğini ve basit bir tarifi son derece cazip bir içkiye dönüştüren o şenlikli dokunuşu taşır.
En klasik spritz değildir ama en kolay içilenlerden biridir. Üstelik belirgin bir avantajı vardır: aperitivonun İtalyan ruhunu korurken onu daha güneşli, daha aromatik ve biraz daha az buruk bir yöne taşır.
Bellini, Venedik'in en zarif kokteyli
Bellini’nin ritmi başkadır. Venedik’te, Harry’s Bar’da doğmuştur ve tarifi bundan daha kısa olamaz: Prosecco ve şeftali püresi. Cazibesi tam da bu yumuşak, meyvemsi ve katkısız karışımdadır.
Spritz’in burukluğunun ya da Negroni’nin yoğunluğunun aksine Bellini bambaşka bir yerde durur: zarif, hafif ve özel bir şey istendiğinde kadehi fazla ağırlaştırmadan kolayca servis edilebilen köpüklü şaraplı şenlik kokteylleri arasında. Kabarcıklı, açık renkli ve olgun meyve tadında, yumuşak içimli bir içkidir.
Aynı zamanda İtalyan kokteyl kültürünün basit olup sıradanlaşmayabileceğinin iyi bir örneğidir. Bazen kişilikli bir kadeh içki için iyi seçilmiş iki malzeme yeterlidir.
Negroni, acıyı sevenler için İtalyan aperatifi
Negroni, acı tatlardan çekinmeyenler için İtalyan kokteylidir. Eşit ölçülerde cin, kırmızı vermut ve Campari: üç malzeme ve çok belirgin bir karakter.
Floransa’da doğan Negroni, hafif olmaktan çok derinlikli olsa da aperitivoyla özdeşleşmiştir. Üzerinde düşünmeden içilecek bir içki değildir; ilk yudumda herkese hitap etmeyi amaçlayan bir kokteyl de değildir. Karakterli, koyu renkli ve tatlılık, alkol ile burukluk arasında kolayca tanınan bir dengeye sahiptir.
Belki de bu yüzden bir klasiğe dönüşmüştür. Çünkü bir kez sevildi mi, insanın aklında kalır. Negroni, spritz’in tasasız ferahlığına ya da Bellini’nin yumuşaklığına sahip değildir ama kendine özgü bir yeri vardır: eski tarz bir bar havası taşıyan, sek ve olgun bir kadeh içki.
Ev yapımı Limoncello, yemeği kapatan likör
Limoncello günün başka bir zamanına aittir. Aperitivo olarak değil, yemeğin sonunda buz gibi içilir; sofra toplanmaya başlarken kimsenin kalkmak için pek acele etmediği o anda.
Limon kabuğu, alkol, su ve şekerle yapılır. Özelliği, narenciyenin kokusunu basit bir şuruba dönüştürmeden yakalamasıdır. Tatlı ve yoğundur; bir yemeği sonlandırma biçimiyle son derece İtalyan’dır.
İspanya’da onu daha çok sindirim likörü olarak tanırız; ancak İtalya’da, yemeğin sonunun da kendine özgü bir dili olduğu yemek sonrası sofra kültürünün parçasıdır. Küçük bir kadehte, buz gibi ve sessizce servis edilir. Sohbeti biraz daha uzatmaya yeter.
Nocino, daha fazla ünü hak eden İtalyan ceviz likörü
Limoncello kadar tanınmayan nocino, eski zamanlardan kalma bir likörü andırır. Alkolde bekletilen yeşil cevizlerle hazırlanır ve genellikle Emilia-Romagna, özellikle de Modena ile ilişkilendirilir.
Koyu renkli ve aromatiktir; hafif buruk, baharatlı bir tadı vardır ve sindirim likörü olarak içilir. Spritz’in hafifliğine ya da limoncello’nun güneşli rengine sahip değildir ama tam da bu nedenle sofrayı farklı bir şekilde tamamlar: daha ağırbaşlı, daha derin ve karakterli.
Nocino, Bellini ya da Hugo Spritz kadar kolay içilen bir içki olmayı amaçlamaz. Cazibesi başka yerdedir: cevizin yoğunluğunda, demlenme sürecinde ve bir şişede saklanıp güzel bir yemeğin sonunda çıkarılmak üzere hazırlanmış gibi duran geleneksel tarif havasında.
Her an için bir içki
İtalyan usulü kadeh kaldırmak, her zaman aynı içkiyi seçmek anlamına gelmez. Günün ilerleyen saatlerinde bir spritz, daha yumuşak bir şey istendiğinde bir Bellini, daha karakterli bir içki arandığında bir Negroni ya da yemeği sonlandırmak için buz gibi bir limoncello olabilir.
İlginç olan da tam olarak bu çeşitliliktir. İtalya, içki kültürünü yalnızca büyük şaraplar etrafında kurmamıştır; aperitivolar, bitterler, ev yapımı likörler ve sofrada kendilerine yer edinmiş kokteyller de bu kültürün parçasıdır.
Çünkü bazı içkiler iştah açar, bazıları sohbete eşlik eder, bazılarıysa yemek sonrası sohbetin çok erken bitmesini önler. Kabarcıklar, narenciyeler, otlar, cevizler ve acı tatlar arasında İtalya kadeh kaldırmayı gerçekten iyi bilir.









Yorumlar