Koş, ye ve tekrarla: Şehir gastronomisinde devrim yaratan Food Runners akımı

Her şey neredeyse tesadüfen başladı: Parisli bir öğrenci, her seferinde farklı bir fırına koşmanın kendisini motive etmek için iyi bir yol olduğunu düşündü. Bu basit ve hoş fikir, sosyal medyada paylaşıldığında kontrolden çıkarak büyüdü. Kısa süre içinde kardeşi, arkadaşları, ardından tanıdıkları da katıldı... Bugün Running Flan Club her buluşmada yüzden fazla kişiyi bir araya getirirken, daha iddialı kuzeni Food Runners Club takipçi sayısını ve haftalık buluşmalarını katlıyor.

Başarının ardında bir pazarlama stratejisi ya da sportif performansa ilişkin büyük vaatler yok. Topluluk, merak ve keyif var. Bir de tabii flan. Damak zevkine göre kremalı, pâte brisée hamurlu ya da milföy tabanlı; çünkü bu konuda bile tartışma var. Yakın zamana kadar hafta sonları pek dolmayan pastaneler, spor ayakkabılarını ve kaşıkları şaşırtıcı bir doğallıkla buluşturan bu grupların uğramasının ardından artık ürünlerini tüketiyor.

İşleyişi son derece basit. Sosyal medyada ya da yerel bir uygulamada buluşma duyurusu yapılıyor, bir fırının, restoranın veya kafenin önü başlangıç noktası olarak belirleniyor; rota, saat ve tadılacak spesiyalite bildiriliyor. Yerel işletmeler çoğu zaman iş birliği yapmaktan memnuniyet duyuyor: etkinlik onlara görünürlük, yeni müşteriler ve herhangi bir kampanyadan daha değerli organik bir tanıtım sağlıyor. Hatta çoğu zaman bu etkinlik için özel bir tarif bile hazırlıyorlar.

Bazıları bunu klasik bir iş çıkışı etkinliğine alternatif olarak görüyor. Daha cesur olanlar ise buna yeni Tinder diyor: birlikte koşarken ve tatlıyı beklerken arkadaşlıklar kuruluyor, çiftler oluşuyor. Ancak gerçek şu ki başarı, flört etme ihtimalinden değil; birkaç kilometre içinde yabancılıktan çıkan kişilerin eşliğinde şehri ve gastronomisini rahat bir tempoda yeniden keşfetme fırsatından kaynaklanıyor.

Sonra da her şeyi anlamlı kılan o an geliyor: koşu sonrası. Uzun bir masa, bir teras ya da parkın bir köşesi. Gevşetilmiş spor ayakkabıları, hâlâ kızarmış yanaklar ve elde iştah açıcı bir dilim. Eforun ardından teselli... Hem de ne teselli. Çünkü baskı hissetmeden koşmak ve suçluluk duymadan yemek yemek, belki de beden ile keyif arasındaki mükemmel dengedir.

Food running akımı Paris'le sınırlı değil. Lyon, Toulouse, Bordeaux ve Marsilya'nın da kendi grupları var. Londra ve New York'ta da benzer girişimler başladı. İspanya'da bu trend henüz yeni yeni yayılıyor; ancak Madrid ve Barselona'da, sonunda güzel bir ödülle taçlanan sağlıklı etkinliklere hevesli bir topluluk için kendi brunch ve koşu kulüplerini kuran kafeler şimdiden var.

Moda akımlarından bağımsız olarak bu hareket, bağ kurma, eğlenme, egzersizi teşvik etme ve iyi bir eşlikte yemek yemenin keyfini kutlama ihtiyacını ortaya koyuyor. Baskı hissetmeden egzersiz yapmak. Sırf keyif için yemek yemek. Ekranlar araya girmeden insanlarla tanışmak. Bütün bunları iyi bir tarif, yeni bir lezzet ya da zamanla favoriniz olacak yeni bir mekân bahanesiyle yapmak. Bir pizza, fıstıklı bir tatlı ya da zanaatkâr usulü bir sandviç için koşmak ilk bakışta hafifmeşrep gelebilir. Ama iyice düşününce, “sağlıklı” diye benimsediğimiz pek çok rutinden daha anlamlı olduğu görülüyor. Çünkü gerçek lüks her zaman kalori saymakta değil, onları paylaşmakta yatar.

Sonunda brunch olan, mutlu sonla bitecek bir koşuya katılır mıydınız? Size bu fikir aşırı mı geliyor, yoksa son derece mantıklı mı? Spor ayakkabılarıyla çatalı şimdiden bir araya getiren birini tanıyor musunuz?

Bu fikir size cazip geliyor mu, bir rotanın bitişini hak edilmiş bir Serrano jambonlu sandviçle ya da güzel bir arkadaş ortamında kahve ve havuçlu kekle kutladığınızı hayal edebiliyor musunuz? Koştuktan sonra hangi lezzetin tadını çıkarmak isterdiniz? Yorumlarınızı bekliyoruz.